Мақолаи асосӣ
ЛОИҚ ШЕРАЛӢ ДАР ШИНОХТИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ
Шеър
Раҳми парвардигори мо омад,
Нури ҳақ бар диёри мо омад.
Ҷанги бунёдсӯзи мо бигзашт,
Сулҳи бунёдкори мо омад.
Зиндагӣ сахттар зи мурдагӣ буд,
Ҳотифи зиндадори мо омад.
Кӯю барзан пур аз гадоён буд,
Фурсати шоҳкори мо омад.
Пири Канъоно, чашми ту равшан!
Юсуфи дилфигори мо омад.
Мурдаҳо норизо зи мо буданд,
Фотиҳа бар мазори мо омад.
Чор сӯ буд тирборонҳо,
Яке тири барори мо омад.
Ахтари наҳс аз сари мо рафт,
Ахтари саъд ёри мо омад.
Аз сари мо хазонфишон бигзашт,
Гулфишони баҳори мо омад.
Кӯҳсоро, бибахш пастии мо,
Нангу ному виқори мо омад.
Ҳоли зору низори мо бигзашт,
Вақти ҷуду нисори мо омад.
Ҷанги девонавори мо бигзашт,
Сулҳи деринтизори мо омад.
АЗ НИМАИ СОЛҲОИ ШАСТУМ АДАБИЁТИ МОРО ҶУСТУҶӮҲОИ НАВИ ЭСТЕТИКӢ, РӮҲИЯИ ХУДОГОҲӢ, ТАЛҚИНИ ҲОФИЗАИ ТАЪРИХИИ ХАЛҚ, ХУСУСАН АРЗИШҲОИ МАЪНАВӢ САР ТО ПО ФАРО ГИРИФТ. БА АДАБИЁТ РӮҲИ НАВ ДАМИД. ДАР ИН МИЁН ЛОЗИМ МЕДОНАМ ХИЗМАТҲОИ ПУРАРЗИШИ ШОДРАВОН ЛОИҚ ШЕРАЛИРО ДАР ТАЛҚИНИ ШУҶОАТИ АДАБӢ, РӮҲИ МИЛЛӢ ВА ВАТАНДОРӢ, СИТОИШИ МОДАР ВА ЗАБОНИ МОДАРӢ, ЭҲЁИ БИСЁР СУННАТҲОИ ШЕЪРИ ОЛАМГАРИ МО БО СИПОСУ ЭҲТИРОМИ ХОСА ЁДОВАР ШАВАМ. 20-уми марти соли 2001
1-уми июли соли 2000
Лоиқ Шералӣ ба шарофати истеъдоди камназир ва табъи оташбораш тавонист мактаби шеъри худро таъсис дода, чандин насли шоирони имрӯзи моро ба чодаи васеъи адабиёт ҳидоят бикунад.
Дурахши истеъдоди нотакрор, ғуруру ҷуръат, фидокориву эҳёгарии Лоиқ Шералӣ аз як китоб то китоби дигар барҷастатар ба назар мерасид. Ашъори пурназокат, андешаву афкори пурҷозибаи шоир чун насими тоза ва борони раҳмат ба боғи адабиёти тоҷик ва мафкураи хонанда дар тӯли чил сол сарсабзиҳо ва ғизои худогоҳӣ бахшид. Шеъри Лоиқ дар дили тамоми мардуми тоҷик маъво гирифта, шахсияти адабии шоир барои халқи мо маҳбубияти хоса пайдо кард.
Дар ашъори Лоиқ Шералӣ шукӯҳу шаҳомати Ватан ва муқаддасоти он, дарду армони ҳазоронсолаи миллати тоҷик, орзуву омол, ишқу талошҳои инсони муборизу созанда, фалсафаи зиндагӣ бо рангу ҷилои хос тасвир ёфтааст. Сатрҳои пуртабу тоб, биниш ва ковишҳои ҳадафманд, талошҳои шуҷоатмандона барои расидан ба ваҳдати миллӣ ва сулҳу салоҳ хидмат карданд. Баъди ба истиқлол расидани Ҷумҳурии Тоҷикистон табъу истеъдоди Лоиқ Шералӣ ҷилову тобиши тоза касб кард, рӯҳи ифтихори миллӣ ва бунёдкориву созандагӣ тамоми осори шоирро бо қувваи даҳчанд фаро гирифт.
Лоиқ Шералӣ ифтихори миллати тоҷик буд ва ҳамчунин мемонад. Ӯ аз худ мероси фаровону арзишманде боқӣ гузошт.
28-уми марти соли 2018
То роҳбари давлат шуданам, яке аз шоирони маҳбуби халқи тоҷик Лоиқ Шералӣро мешинохтам, дар ноҳияи Данғара ва шаҳри Душанбе чанд маротиба сари як миз нишастаам ва дар суҳбаташон будаам. Дар замони роҳбари давлат буданам низ бо Лоиқ Шералӣ наздикӣ доштем, дар чанд сафарҳо ҳамроҳи ман буданд.
Дар симои он кас инсони хоксорро дидам, новобаста аз он ки шуҳратёр буданд, бисёр хоксор ва самимӣ буданд. Ин хел одам дар дунё кам аст, бисёр кам. Қабл аз он ки муҷассамаи Лоиқро ифтитоҳ кунем, ҷавонон шеърҳои шоирро қироат карданд. Ашъори Лоиқ барои ҷавонон панд аст. Лоиқ ҳам талқин мекунад, ки ҷавонон, хонед, вақте муҳаббат ҳаст, ишқ ҳаст.
Лоиқ барҳақ дуруст гуфтааст, ки давраи ҷавонӣ беҳтарин вақт аст. Вақте ки давлат бошаду савлат бошаду ишқу муҳаббат набошад, қуввату дармон набошад, қадам зада натавонӣ, ин ҳама ҳеҷ аст. Бинобар ин, шукронаи ҷавонӣ кунед.
Вақте ки 27-уми июни соли 1997 дар шаҳри Москва Шартномаи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллиро ба имзо расонидем, рӯзи 28-уми июн ман ба Душанбе омадам. Дар фурудгоҳи пойтахт аҳли зиё ва аҳли ҷамоатчигии пойтахти мамлакат бо шеъру суруд моро пешвоз гирифтанд ва аввалин касе, ки ба ман гул туҳфа карданд, шодравон, шоири маҳбуби мо Лоиқ Шералӣ буданд.
Аввалин шахсе буданд, ки дар бораи сулҳи тоҷикон шеър эҷод карданд:
Бубинед, ҳатто дар раванди сулҳи тоҷикон ҳам, шоири миллат бетараф набуданд, дар паҳлуйи миллат буданд. Асрҳо мегузаранд, ин мисраъҳо бо ҳарфҳои заррин навишта хоҳанд монд.