Рӯзнома зиёд, "Тоҷикистон" яктост!

хандаи шаб

Аҳмақ кист?

Зану шавҳар дар паси миз нишастанд. Мард бо ғазаб мегўяд:

-Дар ҷаҳон аз ту аҳмақтар занро надидаам,- инро гуфта қошуқро сахт ба миз мезанад.

Зан овози кўфтанро шунида, гумон мекунад, ки касе дари хонаро мекўбад. Аз ин рў, овоз медиҳад:

-Кист?

Мард мегўяд:

-Дар ҷоят шин, аҳмақ, дарро худам мекушоям.

Меҳри домод

Зан ба шавҳараш мегўяд:

-Одаму одамгариро фаромўш кардед, вақтҳои охир. Хушдоманатон аз ҳамин қадар роҳи дур меҳмон шуда омаданду шумо бошед, ақаллан ягон ҷо тамошо ҳам набурдед он касро.

-Занак, -мегўяд шавҳар дар ҷавоб, -ин кори бефоида. Ба куҷое набарам, роҳро медонад, боз гашта ба хона меояд.

Гуноҳи писар

Падар писари донишҷӯяшро насиҳат мекунад:

Писар гапи падарро бурида:

-Медонед, дада…

Падар ба ғазаб омада:

-Даматро гир! Ин ҷо кӣ падар аст? Ту ё ман?

Писар дар ҷавоб гунаҳкорона:

-Ҳардуямон дада, ҳардуямон…

-->

Шарҳ

Аввалин шуда шарҳи худро гузоред!

Leave a Reply

Ваш e-mail не будет опубликован.