Нависандаи халқии Тоҷикистон Кароматуллоҳи Мирзо аз олам даргузашт

Кароматуллоҳи Мирзо, Нависандаи халқии Тоҷикистон ва барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ дар синни 83-солагӣ даргузашт.

Дар ин бора Нависандаи халқии Тоҷикистон Абдулҳамид Самад дар саҳифаи Фейсбук хабар дод.

Кароматуллоҳи Мирзо яке аз чеҳраҳои барҷастаи насри муосири тоҷик ба шумор мерафт. Осори ӯ ба мавзӯъҳои муҳими иҷтимоӣ, ахлоқӣ, муҳаббат бахшида шуда, дар рушди адабиёти тоҷик нақши мондагор гузоштааст.

 Ӯ солҳои зиёд сармуҳаррири нашриёти «Адиб» ва ҳафтаномаи «Адабиёт ва санъат» буд.

Китобҳои «Маоши аввал», «Ситораи умед», «Дар орзуи падар», «Суруди муҳаббат», «Ишқи сархӯр» аз ҷумлаи осори маъруфи ӯ мебошанд.

Ба хотири хидматҳои арзандааш ба фарҳанг ва адабиёти тоҷик, Кароматуллоҳи Мирзо бо унвонҳои Нависандаи халқии Тоҷикистон, Корманди шоистаи маданият, Аълочии маориф, инчунин бо ордени “Шараф” ва ҷоизаҳои муҳими давлатӣ қадрдонӣ шудааст.

Зиндагинома

Кароматуллоҳи Мирзо 25-уми апрели соли 1942 дар деҳаи Нилкони ҷамоати деҳоти Роҳатии ноҳияи Ленин (ҳозира ноҳияи Рӯдакӣ) дар хонадони мударрис Мирзои Мирҳайдар ба дунё омадааст. Модараш мактабдор буда, ба духтарони деҳа савод меомӯзонидааст. Соли 1963 факултаи таъриху филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанбе ба номи Т. Г. Шевченкоро хатм кардааст.

Фаъолият

 Фаъолияти кориро аз муаллимӣ дар мактаб оғоз карда, ходими адабии рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон» («Анбоз»), мудири шуъбаи рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» («Ҷавонони Тоҷикистон»), мудири шуъбаи адабиёт ва санъати рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» («Ҷумҳурият»), мудири шуъбаи адабиёти бадеии нашриёти «Маориф» («Маориф ва фарҳанг»), сармуҳаррир ва директори нашриёти «Адиб» (1990-2004) будааст. Аз соли 2007 якчанд сол сармуҳарририи ҳафтаномаи «Адабиёт ва санъат»-ро бар зимма дошт. Соли 2004 мудири шуъбаи иттилоотию таҳлилии Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, раиси Шӯрои насри Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ва узви чандин кумитаю созмону комиссияҳои бонуфузи ҷумҳуриявист. Аз соли 1982 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.

Эҷодиёт

 Аз ибтидои солҳои шастуми асри гузашта рӯ ба таълифи насри бадеӣ овардааст. Нахустин ҳикояи ӯ «Айб аз худатон, додар!» соли 1965 дар рӯзномаи «Маориф ва маданият» ва китоби аввалинаш – қиссаи «Ситораи умед» соли 1980 дар нашриёти «Ирфон» ба табъ расидаанд. Маҷмӯаи ҳикоя, очерк ва қиссаҳояш «Маоши аввал» (1982), «Шабе дар Кабудҷар» (1984), «Дарди ишқ» (1986), «Суруди муҳаббат» (1988), «Дар орзуи падар» (1989), «Нишони зиндагӣ» (1993), «Ситораҳои паси абр» (2005), «Ҷилои ситораҳо» (2012), романҳои «Дар орзуи падар» (иборат аз се қисмат, 2010), «Марги бегуноҳ» (2012), «Ду ҳикоя» (2013), «Деҳаро хоб мебинам» (2014) пайиҳам рӯи чоп омада, мақоми ӯро дар адабиёти тоҷик шоиста гардонидаанд.

Pressa.tj Бохабар аз гапи ҷаҳон бош!
Моро пайгири намоед Telegram, Facebook, Instagram, YouTube